Las cartas dirigidas a esta sección no deben exceder de 40 líneas, en caso contrario no serán publicadas. No se pueden emplear ciertos caracteres (< >) como sustitutos de las comillas españolas (« »). Tampoco se admiten textos escritos en su totalidad con mayúsculas, ni con formato enriquecido, ni justificados previamente, pueden generar problemas para su comprensión. El campo título se refiere al título del texto.
Los autores se identificarán por su nombre y una dirección de correo electrónico. También deben especificar la localidad desde la que escriben. La Voz de Galicia no se hace responsable de los datos no solicitados que sean facilitados por los usuarios. La Voz de Galicia se reserva el derecho de extractar los textos que estime oportuno. No se informará por escrito ni por teléfono sobre las cartas que se reciban. No se publicará carta alguna recibida a través de correo electrónico.
A violencia de xénero ou os malos tratos,son algo repulsivo para moitos de nós,e coma membros desta sociedade creo que esta no noso deber coma cidadans,denunciar estes actos cada vez que sexamos testigos deles;pois ben o dia 19 deste mes atopome nun bar da coruña,nunha zona mais ben centrica e nunha mesa un energumeno cobarde increpa a súa compañeira ante o silencio e as miradas de censura dos alí presentes,non contento con esto,arrealle unha bofetada,o responsable do local chamalle a atención asi coma o resto dos alí presentes;tras sairen do local,eu decido chamar 092 coa intención de avisar que a cousa pode ir a maiores e é aqui cando quedei alucinando en cores pois moi amablemente iso si unha muller respostame que para eses casos teño que chamar a policia nacional,manda carallo,asi que moita camapaña de sensibilizacion pero a nosa policia local parece que so lle interesa poñer multas os coches mal aparcados.
L.S.M.
LA HERENCIA DEL DICTADOR
D Franco heredamos: cincuenta años de atraso cultural y político; las terribles secuelas de la represión; la podrida esperanza de una revolución pendiente, que lastra sin cuidado nuestro futuro, encarnado en esta patria de patrias; la rabia sin perro de una caduca división ideológica que nos desarma como individuos y ciudadanos frente a nuestros representantes políticos; la melancólica propensión de contemplar el Estado como un enemigo a batir; el merecido descrédito de valores que pese al perverso uso que se hizo de ellos no merecen sino nuestra atención, en la medida en que su esencia va más allá de la mala catadura del dictador y su cohorte de moscas pardas: dignidad, justicia, honor, disciplina?
Existe otra herencia bastarda, sostenida cuando no inventada, la de traerlo constantemente a la confrontación y dialéctica política, y que permite a nuestros gobernantes seguir teniendo en él un referente con el que medir la justeza de sus actos y lo preclaro de su talante democrático; como si tal atrocidad fuese susceptible de servir como medida de otra cosa que no sea otra dictadura.
Franco y el franquismo es hoy una parte de la historia, que hemos de asumir, sin olvidar, en la conciencia de que nació de una derrota y para derrotarnos, y en esa voluntad nos gobernó sin posibilidad de elección. Una derrota, digo, a la que no debemos permitir que lo siga haciendo.
Otra cosa bien distinta es, la tentación autoritaria, porque ese estaba y está en cada uno de nosotros, y a todos y a cada uno nos toca educarla cada día en los valores del sistema democrático. Es esa torcida inclinación la que se manifiesta, la que sale a la calle a nombrarse en el nombre de Franco.
Muy buena la viñeta de hoy en La Voz, primer paso la estatua de Sadam Hussein ahorcada y derribada, por las fuerzas invasoras, ilegales , que además no se conformaron con la estatua y que, después de un juicio sumarisimo, hicieron lo propio con Sadam Hussein, pero ya en su persona.
Saltandose a la torera los derechos que tiene cualquier militar de su graduación , a ser victimado por fusilamiento, no ahorcado como cualquier cuatrero , en película de vaqueros de hollywood. Cuestion de formas ; que por mucho que se lo hubiera ganado, no debieran saltarse los ejecutadores.
De ahí viene la segunda parte de la viñeta, donde el ejecutado es la carcel que Bush montó en Guantanamo. Esta parte la va a cumplir el Presidente Obama, cerrando la carcel, condenando directamente las hazañas bélicas de Bush. Qué, no olvidemos , fueron la causa de tanto odio generado en los movimientos Islamistas radicales en todo el mundo, pero, en los ambientes islamistas normales también.
Ahora sale Al Qaeda amenazando a occidente por las mismas incursiones en Afganistán, aunque de esta vez en nombre de la ONU ,pero ellos, los islamistas no saben, ni quieren distinguir, entre militares que les atacan, los de USA. y militares que van en misión de ayuda a la reconstrucción de su país.
Convendrán conmigo que para los nativos de base, militar occidental es militar invasor y atacable por cualquier fanático religioso, que los hay. Que si los buenos son italianos, españoles.....les da lo mismo. No hay que extrañarse . Es dificil de entender que unos destruyen y otros reparan daños, y por medio vidas humanas que nadie podrá reparar jamás.
Como tampoco se puede reparar los terribles e irreversibles daños de los 11 septiembre o Marzo, en fanáticas represalias.
Lo que puede hacer bush, ahora que se va a quedar en el paro, es ir a Afganistán a ejercer labores de misionero, y que se lleve a sus acólitos Blair y sobre todo a Aznar, que le es mucho más fiel, el otro ya dió muestras de estar reculando de lo de la foto de las Azores. Pero nuestro Aznar no, ese si
le es fiel = primum fidelis =, que no es el primo fiel , ni Fidel, como todos sabemos. Allí si podrá ejercitar sus filípicas y loas a su amigo y patrón. Aunque aquellas gentes le van a entender lo mismo que nosotros. NADA. DE NADA.
Saludos.
F.Cousillas F.
Resulta inevitable sentir envidia (sana por supuesto) de aquellos que consiguieron entrar al concierto en Coruña de Chick Corea y John McLaughling. Esta envidia es mayor si además te quedas a las puertas, sola, suplicando a la gente que va llegando que te dejen una entrada si les sobra y compruebas, con impotencia, que nadie te la da. Poco a poco vas asumiendo que es posible que no llegues a entrar y te planteas irte. Sin embargo, algo dentro de ti te dice que los últimos serán los primeros, y que no pierdas la esperanza. Tras una hora y cuarto de concierto te das cuenta de que no vas a entrar, de que la azafata de la puerta no guarda una entrada para alguien que está aparcando y no llega, sino que simplemente ha decidido no dártela, y decides irte con la cabeza gacha, sin evitar que una lagrimita haga el amago de bajar rozando por tu nariz pensando en que tú podrías haber sido uno de los afortunados.
Yo no era la típica niña que iba a conciertos de chicos guapos a llorar mientras hacían que cantaban, a mi me gusta el blues y el jazz y lo valoro, y puedo presumir de que por mi propia casa hayan pasado artistas de la talla de David Rusell, considerado el mejor guitarrista del mundo, o Marcos Díaz, o los Katona Twins, ¿es tanto pedir que me dejen ocupar uno de los sitios que ayer se quedaron vacíos en el Palacio de la Ópera?
Me consuelo escribiendo un rato mientras escucho la música de estos dos genios, aunque evidentemente preferiría estar escuchándoles en directo, un lujo a la alcance de todos y a la vez sólo de unos pocos. Otra vez será.
Neste intres supérame a indignación que sinto, o funcionamento de Renfe en Galiza excede tódolos límites posibles.
Non lles chega con poñernos os peores trens de toda España, senon que ademáis os poñen nuns horarios cada vez máis escasos.
O último insulto de Renfe aos galegos (non podo chamalo de outra maneira) foi deixarnos cun único tren por día.
Ata fai ben pouco había un ó medidodía e outro pola noite, o primeiro tardaba 8 horas e o segundo 10 (se lle contase isto a un andaluz alucinaría seguro);
pois agora en plenas datas navideñas deixannos cun único tren que sae de Atocha as 13:22, esto para a ida, pero para a volta (supoñendo que volva
o 6 de xaneiro) só hai un tren que sae da Coruña as 13:10. Co cal ou os meus pais e familiares subense comigo ao tren en danme os regalos camiño de Madrid,
ou quédome sen regalos e roscón de reis.
Simplemente increíble, mentres en Andalucía xa teñen dous AVEs aquí seguimos en plena dictadura ferroviaria, pero claro, temos que comprender que o AVE a
Málaga era algo imprescindible (?).
E mentres en Galiza, seguiremos a dicir que chove cando en realidade están mexando por nós.
Estoy seguro que la primera que no estaría interesada en tener una placa en el Parlamento español , sería la monjita,Santa Maravillas.
Pero ahí tenemos al Partido Popular presentando batalla a los Socialistas por el tema de placa si, o placa no.
¿ Acaso no saben , que según la constitución vigente España es un país aconfesional ? Amén de que la mayoría ´de los Parlamentarios se decidió por un NO . Aunque este argumento me preocupe, porque mucho me temo que si ganasen las eleciones dentro de tres años y cinco meses, los del P.P. tendrán la tentación de llenar el Parlamento de placas similares a la de la discusión actual.
Claro que para eso tendrían que echar abajo la constitución vigente, y creo que a eso no se atreverían. Acabo de ver el programa 59 segundos, en la TV. y me gustó la intervención del que fué asesor de un mandatario sudamericano, creo que de Pinochet. Dijo este señor que España, es el único país en donde no se juzgó a los responsables del golpe militar ; como se hizo en Portugal, Italia,Francia o Alemania ,
en juicios contra los fascistas y/o el fascismo. En algún caso se enjuició a alguno que tenía 95 años de edad. Aquí sigue siendo tabú y no se ha atrevido nadie , hasta que ahora, el Juez Garzón tocó el tema, aunque al final parece que lo espantaron, o se espantó. Ahora el Juez Garzón es malo , con lo bueno
que era para los mismos censores, cuando le puso la proa al Presidente González. ¿recuerdan ?
Por lo menos se rompió el tabú después de tantos años de dictadura y podemos decir que, después de esta democracia endeble,en la que aún se echa mano de los acuerdos entre franquistas y oposición, como salida de aquella dificil situación, concertando y promulgando una Ley de Amnistía, chapucera, por ser contraria a los tratados Internacionales de 1945, firmados incluso por España , que no pueden amparar los crímenes de Lesa Humanidad cometidos, que afectaron a miles y miles de ciudadanos, que habían votado democráticamente un gobierno republicano; derrocándolo, y que, para más INRI,le dieron la consideración de cruzada, amparados, todo hay que decirlo, por la religión católica, que no sentía empacho alguno en casi idolatrar al general golpista, saludandolo brazo en alto, y paseandolo bajo palio, en detrimento de nuestra fé católica, que casi todos llevamos dentro, aún reconociendo y respetando
la aconfesionalidad del Estado Español, que nos hemos dado entre todos ¡ Seamos libres ! y...
= DE TANTA HIPOCRESÍA, LIBERANUS DOMINE =
Saludos
F.Cousillas F.
Señor director:
Diríxome a vostede para dar a coñecer os lectores do seu xornal, a actuación da Delegada Provincial da Igualdade e Benestar da provincia da Coruña, a señora Mª Tareixa Novo Arrojo. A esta señora dirixinlle unha carta o 23 de maio pasado facéndolle unhas preguntas sobre o estado do expediente da miña nai, referido a Lei de Dependencia. Un mes despois (aproximadamente) nun programa de radio puiden preguntarlle directamente á mencionada señora, se sabia algo da miña carta, e a contestación foi, textualmente: “na administración un mes é un tempo ridículo”. Pois ben, o cabo de case seis meses, eu sigo facendo o ridículo agardando unha resposta. O máis curioso é que na carta en que nos comunicaban a valoración do grao de dependencia de miña nai, había un párrafo final no que dicía:”Contra esta resolución poderá interpoñer un recurso de alzada no prazo de un mes........ etc.etc.” .Polo que se ve para administración un mes non é un prazo ridículo, senón un prazo máximo. Cando me chamen, por exemplo de Facenda ¿poderei facer o mesmo? ¿Deberei contestar nas datas que me piden ou poderei utilizar o mesmo que a administración : o silencio?. De tódolos xeitos eu estou moi tranquilo, a miña nai fixéronlle a valoración e desgraciadamente: morreu, pero iso sí, valorada. Suxírolles os familiares que teñan pensado solicitar a aplicación da lei de dependencia a algún familiar (se lles queren ben), non o fagan. En canto os dan valorado, morren.
Con la desintegración de la autoridad central y al caos social que surgió tras el fin del imperio romano, se fue implantando progresivamente el feudalismo desarrollado plenamente desde el siglo X. La figura del emperador y el senado se sustituye por una jerarquía de hombres poderosos, regidos por el nuevo sistema de vasallaje y la división territorial en feudos.
Actualmente, la perdida de poder de los estados frente a las grandes multinacionales que operan bajo el escenario de la globalización económica, se hace cada vez más patente. Con la nueva crisis financiera, ocasionada por una especulación sin precedentes, las grandes corporaciones bancarias que alimentaron un crecimiento económico, que les reporto importantes beneficios, se encuentran ahora que el riesgo que han asumido les pasa factura y ponen encima de la mesa un órdago que se tienen que comer los estados y todos los contribuyentes.
El rescate del sistema bancario, ánima a otras multinacionales que victimas de la caída del consumo motivada en gran medida por la restricción del crédito, ponen encima de la mesa los puestos de trabajo de sus empleados, exigiendo también un plan de rescate.
Y quizás en cualquier momento llegue el gran esperpento y de los bolsillos de los contribuyentes que vayan quedando, salga un rescate a las grandes petroleras que ven como el precio del petróleo se desploma.
Mientras tanto, los siervos de la economía global tiemblan cada vez que estornuda una multinacional, ya que con cada estornudo miles de trabajadores pierden su empleo y sus recursos para pagar el ?censo? (arriendo) al amo sus casas (el banco), que mediante contrato feudal (escritura hipotecaria) controla que sus vasallos paguen bajo la amenaza de perder el feudo (la casa). Soñando, cuando consiguen dormir, con liberarse de las hipotecas al igual que antaño los siervos se libraron de sus contratos feudales.
Y mientras el feudalismo hipotecario se tambalea, los gobernantes de los países se van de cena a la casa blanca para observar a su vuelta, como la confianza de los inversores en las medidas tomadas se refleja en la caída de los índices bursátiles.
Que credibilidade pode ter un periódico que se permite o luxo de poñer "Un grupo de científicos lleva diecisiete meses analizando la calidad del agua de las rías de Viveiro, O Vicedo y Ortigueira" (La Voz de Galicia -A mariña- 19 de Novembro de 2008). Un nome xeográfico non se pode cambiar sen máis.
A ría do Vicedo non existe e senon consulten ás publicacións marítimas nacionais e internacionais a ver se a atopan.
Imaxinémonos que en vez de Estreito de Gibraltar puxeran estreito de Ceuta.
.
Gustaríame nostrar o meu malestar sobre a actitude de determinados membros do goberno da nosa Xunta; sí, refírome ós que non son nada máis que a terceira forza política pero que se comportan como os poseedores da sabiduría infiníta.
Refírome en concreto a Benito Lobeira, presidente da Comisíon de Educación polo súa constante imposición dun topónimo para a nosa terra, que é Galicia, que só comparten unha proporción minoritaria dos galegos.
Gustaríame que respetase da mesma forma como el quere que se respeten os que dín Galiza para o seu nirvana ficticio ós miles de habitantes da cidade que leva o nome da nosa provincia, e do que non sabemos se é A ou La. Os mesmos dereitos ou as mesmas obligacións para todos e todas.
Ou vai ser que algúns son máis iguais que outros?
Ou se non, falando de cambiar e cambiar, que se cambie a comision de Educaci´n pola de MalaEducación, da que o señor Benito Lobeira alardea constantemente.
La ley de protección de datos obliga a consectetuer adipiscing elit. Donec pulvinar pretium lectus. Cras iaculis, dolor sit amet dignissim scelerisque, metus lorem pellentesque ante, ut euismod pede pede at metus. Pellentesque neque. In posuere. Aliquam sit amet tellus in justo sagittis vulputate. Ut dictum vulputate pede. Praesent et pede sed sapien scelerisque commodo. Nunc tortor arcu, lobortis et, rutrum in, lobortis et, lectus. Fusce posuere lacus a est. Donec tristique tortor eu pede.
A violencia de xénero ou os malos tratos,son algo repulsivo para moitos de nós,e coma membros desta sociedade creo que esta no noso deber coma cidadans,denunciar estes a ...
LA HERENCIA DEL DICTADOR D Franco heredamos: cincuenta años de atraso cultural y político; las terribles secuelas de la represión; la podrida esperanza de una revolució ...
Muy buena la viñeta de hoy en La Voz, primer paso la estatua de Sadam Hussein ahorcada y derribada, por las fuerzas invasoras, ilegales , que además no se conformaro ...
Resulta inevitable sentir envidia (sana por supuesto) de aquellos que consiguieron entrar al concierto en Coruña de Chick Corea y John McLaughling. Esta envidia es mayor ...
Neste intres supérame a indignación que sinto, o funcionamento de Renfe en Galiza excede tódolos límites posibles. Non lles chega con poñernos os peores trens de toda Esp ...
Estoy seguro que la primera que no estaría interesada en tener una placa en el Parlamento español , sería la monjita,Santa Maravillas. Pero ahí tenemos al Partido Popu ...
Señor director: Diríxome a vostede para dar a coñecer os lectores do seu xornal, a actuación da Delegada Provincial da Igualdade e Benestar da provincia da Coruña, a señ ...
Con la desintegración de la autoridad central y al caos social que surgió tras el fin del imperio romano, se fue implantando progresivamente el feudalismo desarrollado p ...
Que credibilidade pode ter un periódico que se permite o luxo de poñer "Un grupo de científicos lleva diecisiete meses analizando la calidad del agua de las rías de Vivei ...
Gustaríame nostrar o meu malestar sobre a actitude de determinados membros do goberno da nosa Xunta; sí, refírome ós que non son nada máis que a terceira forza política p ...
Página 1 de 7